٥ _ شعبان

امتیاز کاربران

ستاره غیر فعالستاره غیر فعالستاره غیر فعالستاره غیر فعالستاره غیر فعال
 

ولادت با سعادت حضرت علي بن الحسين زين العابدين عليه السلام

 

روز پنجم شعبان سال 38 هـ .ق. حضرت علي بن الحسين (عليهما السلام) در مدينه منوره چشم به جهان گشود. پدر بزرگوارشان، حضرت اباعبدالله الحسين(عليه السلام) و مادر گراميشان حضرت شهربانو، دختر يزدگرد سوم بود كه هنگام وضع حمل چشم از جهان فرو بست؛ لذا دايه‌اي عهدهدار كفالت آن حضرت شد.
در كتابهاي تاريخ القاب زيادي به حضرت علي بن الحسين(عليهما السلام) نسبت داده شده است. از آن جمله: زين العابدين، سيّد المتقين،‌ امام المؤمنين،
سجاد، زين الصالحين، ذوالثفنات الامين كه در بين شيعيان لقب‌هاي زين العابدين و سجاد شهرت بيش¬تري دارد.
امام سجاد (عليه السلام) دو سال از عمر پر بركتش در زمان اميرمؤمنان (عليه السلام) و بقية عمر شريفش در زمان امام مجتبي (عليه السلام) و پدر والا مقامش امام حسين (عليه السلام) سپري شد. در واقعة جانسوز كربلا شاهد شهادت پدر، برادران، عمو و بستگان و اصحاب(عليهم السلام) بود و پس از روز عاشورا همراه كاروان اسرا به كوفه و شام رفتند و در دوران اسارت رنج و مشقت بسيار كشيدند.
پس از حادثة عاشورا، عَلَم ولايت و امامت بر دوش امام سجاد(عليه السلام) قرار گرفت و آن حضرت مدت 25 سال به هدايت امت پرداخت. امام سجاد (عليه السلام) در اوضاع بسيار سخت اجتماعي، ‌در حالي كه حاكمان ستمگر بني¬اميه بر مردم حكومت مي‌كردند و افرادي همچون حجاج ثقفي فرمان¬دار ممالك اسلامي بودند، به هدايت امت پرداخت و مهم‌ترين كار خود را در زمينة برقراري پيوند مردم با خدا (دعا) آغاز نمود.
«ابن شهاب زهري»، يكي از علماي دربار بني اميه، هر گاه از امام سجاد(عليه السلام) ياد مي‌كرد، مي‌گريست و مي‌گفت: «او زينت عبادت كنندگان است». نيز بارها مي‌گفت: «هرگز كسي را داناتر از علي بن الحسين(عليهما السلام) نديدم».
جاحظ، از علماي معروف اهل تسنن، دربارة ايشان چنين مي‌نويسد: «در شخصيت علي بن الحسين (عليهما السلام)، شيعي، معتزلي، خارجي، عامه و خاصه همه يك¬سان مي‌انديشند و در برتري او بر ديگران هيچ كدام ترديد به خود راه نمي‌دهند».
امام سجاد (عليه السلام) در دادن صدقه و رسيدگي به محرومان و مستمندان بسيار سخت کوش بودند. هرگز از غذايي ميل نمي‌كردند مگر آنكه مثل آن را به فقرا مي‌دادند. ابونعيم مي¬گويد: «علي بن الحسين(عليهما السلام) شبها کيسهاي پر از نان بر دوش مي‌گرفتند و در تاريكي شب بين فقرا تقسيم مي‌كردند و مي‌فرمودند: «صدقة پنهاني غضب پروردگار را فرو مي‌نشاند». پس از شهادت آن حضرت آشكار شد كه خانواده‌هاي بسياري از انفاق و صدقات آن حضرت زندگي مي‌كرده‌اند و حتي بسياري از آنها نمي‌دانستند چه كسي به آن-ها غذا مي‌رساند؛ تنها پس از شهادت آن حضرت فهميدند» .
حضرت زين العابدين(عليه السلام) در حلم و بردباري يگانة عصر خويش بودند. چنين نقل شده که مردي در حضور آن حضرت به ايشان ناسزا گفت؛ امام فرمود: «اگر آن چه مي‌گويي راست است خدا از من بگذرد و اگر دروغ است خدا از تو بگذرد»؛ مرد شرمنده شده، برخاست و ميان دو چشم حضرت را بوسيد و گفت: «تو از آن چه درباره‌ات گفتم مبرايي و من بدان‌ها سزاوارم» .