٣ صفر

امتیاز کاربران

ستاره غیر فعالستاره غیر فعالستاره غیر فعالستاره غیر فعالستاره غیر فعال
 

ولادت حضرت امام محمد باقر (عليه السلام)

امام پنجم، محمد بن على بن الحسين عليه السلام بنا بر نقلى در سوم ماه صفر سال 57 هـ .ق. در مدينه به دنيا آمد و جهان را با جمال دلربايش جلوه‌اى ديگر بخشيد.
كنية حضرت، ابو جعفر و از القاب مشهور ايشان، باقر يا باقر العلوم(عليه السلام) مى‌باشد. مادر بزرگوارشان ام عبدالله، فاطمه، دختر امام حسن مجتبى(عليه السلام) است. لذا امام باقر(عليه السلام) از مادر هم علوى هستند؛ يعني از پدر حسينى و از مادر حسني. در جلالت و مقام مادرشان به همين نكته بسنده مى‌كنيم كه امام صادق (عليه السلام) در مورد ايشان فرمودند: « در خاندان امام حسن (عليه السلام) زنى چون او نبود ».
همچنين اين بانوى گرامي در واقعة عاشورا به همراه زينب كبرى(سلام الله عليها) و ديگر زنان اهل بيت حضور داشتند و طعم اسارت و مصيبت‌هاي عظيم حادثة عاشورا را چشيدند و تمام وقايع از كربلا تا شام را شاهد بودند و در وظيفة رساندن پيام عاشورا و قيام حسينى به گوش جهانيان نقش داشتند.
حضرت امام محمد باقر (عليه السلام) در هنگام حادثة عاشورا طفلى چهـار ساله بودند و در كربلا حضور داشتند و درد و رنج و عطش كودكان كربلا را چشيدند و از نزديك تمامى مصايبي را كه از طرف بنى اميه به خاندان ايشان وارد شد، با چشمان مبارك خويش ديدند. از خود حضرت چنين نقل شده است: «هنگامى كه جدم حسين(عليه السلام) به شهادت رسيد، من چهار ساله بودم و جريان شهادت آن حضرت و آن چه در آن روز بر ما گذشت همه را به خاطر دارم».
مشهورترين لقب امام محمد باقر (عليه السلام) «باقر العلوم» مى‌باشد؛ لقبى كه رسول گرامى اسلام (صلي الله عليه و اله) به ايشان عطا فرموده بودند. نبى اكرم (صلي الله عليه و اله) به جابربن عبدالله انصارى از صحابة گرانقدر خود فرمودند: «جابر تو زنده خواهى ماند و فرزندم محمدبن على بن الحسين بن على بن ابى طالب(عليهم السلام) را كه نامش در تورات باقر است مى‌بيني؛ آن گاه كه او را ديدى سلام مرا به او برسان» .
از جابر بن عبد الله جعفى كه يكى از شاگردان امام بود سؤال شد كه چرا محمد بن على(عليهما السلام) را باقر ناميدند؟ گفت: «لانه بقر العلم بقراً اى شقه شقاً واظهره اظهاراً؛ او زمين علم را شكافت و حقايق پنهان آن را آشكار ساخت».
همچنين پيامر اسلام (صلي الله عليه و اله) فرمودند:
«از صلب او (امام زين العابدين (عليه السلام)) فرزندى خواهد آمد كه نامش نام من و در خلقت و شمايل شبيه من است. او علم را مى‌شكافد چنانكه كشاورز زمين را بشكافد».
ابن حجر از علماى اهل تسنن دربارة امام (عليه السلام) مى‌گويد:
«او را از اين جهت باقر گفتند زيرا همچنان كه زمين را مى‌شكافند تا گنج و معادن و منابع و جواهر ارزشمند آن را كشف و استخراج كنند، او نيز زمين علم را شكافت و دقايق و حقايق احكام را آشكار ساخت؛ لذا او را باقر و جامع و ناشر علم و بلند گردانندة آن گفتند و اين نكته‌اى است واضح كه جز بر كور دلان مخفى نماند».
آن گاه كه امام محمد باقر (عليه السلام) امر امامت را عهده دار شدند، نارضايتى مردم باعث قيام‌هايى در گوشه و كنار كشور پهناور اسلامى شده که اين موقعيت براى احياى سنّت فراموش شده نبوى فرصت مناسبى بود. حضرت از اين مجال بهترين استفاده را بردند و پاكسازى اسلام از غبار تحريفات بنى اميه و همچنين خرافات يهود و اسرائيليات را در صدر فعاليت‌هاى خويش قرار دادند. برپايى كلاس‌هاى درس و تبيين احكام و معارف ناب اهل بيت (عليهم السلام) در مسجد مدينه از جمله اين فعاليت‌ها بود كه در اثر آن صدها تن از شيفتگان علم و معرفت را همچون پروانه بر گرد شمع وجود ايشان جمع آورده بود.
برگزارى مناظرات علمى مختلف، پاسخ گويى به شبهات دينى، تبيين مسايل كلامى و معارف اصول دين، آوازة حضرت را نه تنها در حجاز، بلكه در ساير کشورهاي اسلامى بلند كرد و موجب شد تا نخبگان آن سرزمينها براى كسب فيض و آشنايى با فقه اصيل و علوم ناب نبوى حتى از عراق و خراسان به محضر امام، شرفياب شوند و خاضعانه در مقابل آن حضرت زانوى شاگردى بزنند.
پرداختن به نشر آثار و معارف اهل بيت‌ (عليهم السلام) مانع از فعاليت‌هاى ظلم‌ستيزي حضرت نبود و ايشان در هر فرصتى به افشاگرى و به پرده برداشتن از چهرة ننگين بنى اميه مى‌پرداختند. آن حضرت شيعيان خود را از پذيرفتن كوچك ترين مناصب دولتى در دستگاه غاصب و ظالم اموى نهى مى‌كردند. در كنار تمامى اين فعاليت‌ها، در مسايل اجتماعى نيز الگوى شيعيان خود بودند؛ بين غلامان خود مشغول به كار و زراعت مى‌شدند و در هواى گرم عرق مى‌ريختند.
عبادت و تهجد حضرت زبان زد خاص و عام بود. امام دائم الذّكر بودند و در هر شب 150 ركعت نماز به جا مى‌آوردند. هيچ حاجت مندى نبود كه دست خالي از منزل محمد بن علي(عليهما السلام) بيرون بيايد.
و اکنون نيز آگاه دلان از اين سيرة خاندان اهل بيت(عليهم السلام) و از خان كرمشان بهره‌مند و از بركات و عنايات درگاهشان حاجت روا مى‌شوند....